HONDENSPROETEN

Seizoensgebonden pigmentvlekken op de anders babyroze buik van mijn hondje Mia. Een jaarlijks terugkerend verschijnsel dat zich alleen in de zomermaanden voordoet en dat ik assumerend toeschreef aan de werking van de zon. Big deal: Ik krijg sproeten op mijn neus, Mia krijgt lichtbruine vlekken op haar lichtbehaarde tot kale onderlichaam. Hooguit een geinig fenomeentje te noemen, maar niks zorgelijks toch? Inderdaad, tót mijn vriend er een opmerking over maakte: “Heb je weleens aan de dierenarts gevraagd of het geen kwaad kan?”

En..bakken maar!

En..bakken maar!

Kan geen kwaad?
Ehhh, nee dus. Redenen: (1) het trekt steeds vanzelf weg in het najaar, ‘dus’ geen schade; (2) de oorzaak is duidelijk; (3) het lijkt haar niet te hinderen; (4) het is een ex-straathondje uit Kreta dus als er een Amsterdams hondje built for sunshine is, is zij het wel!

Maargoed, ik ging er toch over nadenken en deed wat je in zo’n geval doet: het orakel der orakels raadplegen: Internet.
Al snel vind ik op de FAQ pagina van dierenwinkel Pets Place een post van een hondeneigenaar die iets soortgelijks ervaart:

“Onze kortharige chihuahua heeft in de winter een (kale) rose buik, en ‘-zomers krijgt zij grote pikzwarte vlekken op buik en voorzijde hals, is dat normaal? En kan het geen kwaad?”

Waarop dierenarts Evelien Kreuk antwoordt:

“Pigment kan in de loop van het leven toenemen in de huid. Ik kan dit niet relateren aan het seizoen. Als de plekken weer wegtrekken lijkt het me geen kwaad kunnen. Mochten ze blijven is het aan te raden de plekken even aan de dierenarts te laten zien voor de zekerheid. Het is vrijwel altijd onschuldig, maar er bestaan theoretisch huidtumoren van pigmentcellen.”

Hot topic
Het bericht van Kreuk stelt mij voldoende gerust maar ik zoek als brave speurneus toch nog even verder. En ja hoor, de wereld der ins & outs van vlekken op hondenhuiden blijkt fors. Waslijsten aan verschillende typen (pigment)vlekken met nóg langere lijsten aan oorzaken en – mogelijk (zeer) schadelijke – gevolgen scrollen voorbij op mijn laptopscherm. Zo blijkt maar weer: noem een willekeurig onderwerp en op internet blijkt het een hot topic te zijn. In zekere kringen althans.

In veel gevallen, zo lees ik, zijn deze vlekken heel normaal  en kunnen ze vanaf de geboorte aanwezig zijn. Ze jeuken of schilferen niet en de huid is niet verdikt. Kortom, ze doen de hond geen kwaad. Huidverkleuring kan ook vaak veroorzaakt worden door – daar heb je het weer – blootstelling aan de zon. Ook bepaalde medicijnen of zalven kunnen de oorzaak zijn. De verkleuring kan daarnaast ook een symptoom van een onderliggende aandoening zijn. Tot slot kan de kleur van de hondenhuid ook nog eens variëren afhankelijk van het ras en leeftijd van de hond.

Zonschade en het K-woord
Heel veel mogelijke oorzaken dus en allemaal reuzeinteressant (ok, niet allemaal) maar laat ik me om praktische redenen beperken tot wat in mijn – of liever Mia’s – geval relevant is: de tijdelijke, door zon veroorzaakte pigmentvlekken. Réuzeinteressant 😉

Wat gerichter zoeken brengt mij tot een iets zorgbarender artikel dat stelt dat de sproeten/vlekken die zich voordoen na blootstelling aan teveel zonlicht geassocieerd kunnen worden met zonschade. Dit vormt vooral een gevaar als de hond een (grotendeels) witte vacht heeft, of een bleke buikhuid heeft (beide het geval bij mijn hond).

Een belangrijk weetje want mijn aanname was juist dat Mia’s huid vlekken produceerde ter bescherming van haar tere roze huidje, net zoals mijn zomersproeten en zongebruinde huid mij enigszins beschermen tegen verbranding, huidkanker en gevaarlijke stoffen zoals UV-straling. Dat gezegd hebbende; na een overdaad aan zon kleurt Mia’s onderbuik, zoals mijn eigen huid, tijdelijk rood. In beide gevallen geen goed teken dunkt me.

Als de hond in de felle zon niet beschermd wordt met zonnebrandcrème of een T-shirt, zo gaat het artikel verder, kunnen deze vlekken zich mogelijkerwijs ontwikkelen tot huidkanker. De symptomen van door zon veroorzaakte huidkanker kunnen veel lijken op een bacteriële infectie – rode vlekken op de huid, schilfering en jeuk. Met een biopsie kan een dierenarts bevestigen dat kanker aanwezig is (yikes!).

Mogelijke conclusies van dit verhaal: Soms moet je slapende honden wel wakker maken? De tijdelijke, zomerse pigmentvlekken lijken vluchtig en onschuldig maar wellicht is dit toch een gevalletje better safe than sorry?

VERSTOPPEN & VERSIEREN ALS EEN INKTVIS

[dit stuk is in opdracht geschreven voor Animals Today]

In dit filmpje toont oceanograaf David Gallo in een TED praatje een bizarre eigenschap van inktvissen (en andere waterbeesten behorend tot de stam der weekdieren) namelijk het vermogen zich te camoufleren als een kameleon.

Undercover pro’s
Eigenlijk overtreffen deze weekdieren het op zich al knappe kunstje van de kameleon: zij zijn namelijk niet alleen in staat de kleur van hun omgeving na te bootsen maar ook het patroon, helderheid en textuur. Bijvoorbeeld van een alg, steen of de zeebodem. Ze doen dit primair om zich te verstoppen voor roofdieren. Zo  beweegt de octopus in het filmpje zich als een ‘bewegende steen’ voort over de zeebodem, bedachtzaam daarbij nooit de snelheid van de golven of de speling van het licht te overtreffen, want dat zou tot ontmaskering van de truc kunnen leiden. En áls hij dan toch ontmaskerd wordt dan kiest hij voor het tegenoffensief, namelijk zo groot mogelijk worden. De huid rondom zijn ogen kleurt daarbij razendsnel donkerbruin zodat zijn oogwit extra groot en dreigend lijkt. Ware undercover professionals dus, deze inktvissen!

De ogen van reuzenpijlinktvissen zíjn al de grootste van het dierenrijk (ze kunnen zo groot als een voetbal worden!) dus in tegenstelling tot de octopus hoeven zij op dit vlak in ieder geval niet te bluffen.

Ready for battle
Maar ook de pijlstaartinktvis weet met zijn snelle kleurschakeringen zijn omgeving goed voor de gek te houden: in het filmpje zien we twee mannetjes vechten, wat ze doen door hun achtersten tegen elkaar te botsen. Als de mannetjes heel agressief worden kleuren ze wit. Dit kunstje kunnen ze al in één seconde klaren: van donkerbruin opeens bleek wit. Helemaal ready for battle!

De grote splitstruc
Vrouwtjesinktvissen zijn echter niet zo gecharmeerd van het lijkbleke voorkomen van hun bewonderaars. “Geen probleem”, denkt het mannetje; “Ik splits mijzelf gewoon in tweeën!” Terwijl hij het vrouwtje al zwemmend het hof probeert te maken is hij er beducht op haar alleen zijn vriendelijke, bruine kant te tonen terwijl de zijde die zij níet ziet (maar de andere mannetjes wel!) lijkbleek blijft.

Supercool toch?!